# CJC-1295 a sermorelina: porównanie natywnego GHRH(1-29) i jego podstawionego analogu > CJC-1295 bez DAC a sermorelina w badaniach: cztery podstawienia wobec natywnego GHRH(1-29), podatność na DPP-4 i utlenianie, postępowanie i weryfikacja COA. Strona internetowa: https://peptidemedixeu.com/pl/learn/cjc-1295-no-dac-vs-sermorelin/ · Peptide Medix EU · 8 min czytania · Aktualizacja: 2026-01-08 [Sermorelina](https://peptidemedixeu.com/pl/products/sermorelin/) to natywny GHRH(1-29); CJC-1295 bez DAC to te same 29 reszt z czterema celowo zastąpionymi pozycjami. Podstawienia w pozycjach 2, 8, 15 i 27 mają zamknąć trzy konkretne drogi degradacji — cięcie przez dipeptydylopeptydazę-4, deamidację asparaginy i utlenianie metioniny — i kosztują jedynie 10 g/mol, zwiększając masę cząsteczki z 3357.93 do 3367.93. W porównaniu CJC-1295 a sermorelina pytanie brzmi, czy protokół wymaga natywnej sekwencji jako biologicznego punktu odniesienia, czy wzmocnionego analogu, który przetrwa postępowanie laboratoryjne i warunki testu bez zmian. Oba są dostarczane jako liofilizowany proszek w fiolkach 2, 5 i 10 mg z certyfikatami HPLC przypisanymi do partii: CJC-1295 (No DAC / [Mod GRF 1-29](https://peptidemedixeu.com/pl/products/cjc-1295-no-dac/)) oraz sermorelina, oba w kategorii analogów GHRH. Oba są odczynnikami badawczymi przeznaczonymi wyłącznie do prac laboratoryjnych in vitro i przedklinicznych. ## Ten sam receptor, ten sam fragment, jeden wzmocniony Dziesięciolecia badań endokrynologicznych ustaliły, że pierwsze 29 reszt 44-resztowego hormonu zawiera zasadniczo całą informację wiązania receptorowego, dlatego standardowym narzędziem laboratoryjnym stał się GHRH(1-29), a nie pełnej długości GHRH. Sermorelina to wierne odtworzenie tego fragmentu — natywna sekwencja z C-końcowym amidem, bez żadnych innych zmian. CJC-1295 bez DAC, precyzyjniej nazywany Modified GRF 1-29, jest analogiem tego samego fragmentu. Każde z jego czterech podstawień jest ukierunkowaną poprawką, a nie próbą zmiany zachowania wobec receptora, a zrozumienie roli każdego z nich wyjaśnia większość praktycznych różnic między oboma związkami. ### Pozycja 2 — blokowanie DPP-4 Dipeptydylopeptydaza-4 usuwa pierwsze dwie reszty natywnego GHRH w ciągu kilku minut, niszcząc N-koniec niezbędny dla receptora. Podstawienie D-aminokwasu w pozycji 2 sterycznie blokuje to cięcie. W każdym teście prowadzonym w surowicy, osoczu lub preparacie tkankowym z endogenną aktywnością peptydaz jest to podstawienie o największym znaczeniu: sermorelina ulega mierzalnej degradacji podczas przedłużonej inkubacji, a analog nie. ### Pozycja 8 — usunięcie miejsca deamidacji Reszty asparaginy ulegają w roztworze wodnym samoistnej deamidacji, przekształcając się w asparaginian ze wzrostem masy o 1 Da i zmianą ładunku. Zastąpienie asparaginy w pozycji 8 eliminuje tę drogę. Przesunięcie o 1 Da łatwo przeoczyć na widmie masowym, ale daje ono chemicznie odrębną formę o innym zachowaniu w punkcie izoelektrycznym. ### Pozycja 15 — stabilizacja konformacyjna Podstawienie w pozycji 15 opisuje się jako zmianę stabilizującą helikalny charakter peptydu, a nie jako poprawkę dotyczącą konkretnej reakcji degradacji. ### Pozycja 27 — usunięcie metioniny To podstawienie widać we wzorach sumarycznych. Wzór sermoreliny zawiera jeden atom siarki; wzór analogu nie, ponieważ metioninę zastąpiono. Metionina jest resztą najbardziej podatną na utlenianie w przechowywanych peptydach — przekształca się w sulfotlenek ze wzrostem masy o 16 Da pod wpływem powietrza, światła, śladowych metali i czasu. Jej usunięcie eliminuje największe pojedyncze ryzyko związane z przechowywaniem tej cząsteczki. ## Co to oznacza dla schematu eksperymentu Cztery podstawienia nie zmieniają receptora i oba związki bada się pod tym samym kątem: sygnalizacji przez przysadkowy receptor GHRH, akumulacji cyklicznego AMP oraz pulsacyjnego wzorca uwalniania hormonu wzrostu w preparatach na nienaruszonych zwierzętach. Zmienia się natomiast to, ile związku faktycznie pozostaje pod koniec eksperymentu. W [krótkich pracach in vitro](https://peptidemedixeu.com/pl/glossary/in-vitro/) w zdefiniowanym buforze oba związki są niemal zamienne, a natywna sekwencja sermoreliny jest prawdopodobnie korzystniejsza, ponieważ to tę cząsteczkę receptor wyewoluował, by wiązać. W każdym dłuższym badaniu, w surowicy lub gdy ten sam roztwór podstawowy jest używany przez kilka tygodni, bardziej niezawodnym materiałem jest analog — po prostu dlatego, że ma mniej sposobów, by stać się czymś innym. Subtelny tryb awarii sermoreliny polega na tym, że jej produkty degradacji nie są obojętne — sulfotlenek metioniny czy forma deamidowana to nadal peptydy, nadal eluują w pobliżu związku macierzystego i mogą zachowywać częściową aktywność. Stopniowy dryf siły działania w długim badaniu łatwo więc przypisać biologii zamiast chemii. Zespoły stosujące sermorelinę przez dłuższy czas powinny ponownie weryfikować roztwór podstawowy, zamiast zakładać jego stabilność. ## Który związek wybrać dla danego pytania badawczego ### Sermorelina jako biologiczny punkt odniesienia Jeśli badanie wymaga natywnego ligandu — ustalenia wyjściowej farmakologii receptora, wyznaczenia referencyjnej krzywej stężenie–odpowiedź lub posłużenia jako komparator, względem którego ocenia się analogi — właściwym materiałem jest sermorelina. Jest to również odpowiedni wybór przy replikacji starszej literatury endokrynologicznej, w której często stosowano natywny fragment. Sermorelina ma ponadto historię regulacyjną, której brakuje większości [peptydów badawczych](https://peptidemedixeu.com/pl/learn/research-catalog-type-peptides/): produkt z sermoreliną był dawniej wprowadzony do obrotu w Stanach Zjednoczonych jako lek na receptę, a następnie wycofany. Ta historia dotyczy regulowanego produktu farmaceutycznego, a nie proszku o jakości badawczej. ### Zmodyfikowany analog jako związek roboczy W testach z surowicą, wielotygodniowych protokołach na zwierzętach, przy długo przechowywanych roztworach podstawowych i w każdym schemacie, w którym degradacja zakłócałaby odczyt, bardziej niezawodnym narzędziem jest Modified GRF 1-29. Jest to też standardowy komparator w pracach struktura–aktywność badających, jak daleko można zmodyfikować fragment GHRH, zanim zmieni się zachowanie wobec receptora. ### Oba związki — gdy zmienną jest stabilność Ta para tworzy dobrze zdefiniowaną dwupunktową serię: identyczny receptor docelowy, identyczna długość, cztery zdefiniowane podstawienia. Porównanie ich w identycznych warunkach bezpośrednio sprawdza, w jakim stopniu pozorna różnica siły działania odzwierciedla farmakologię wewnętrzną, a w jakim przetrwanie w teście. Rozszerzając serię, tesamorelina dodaje do tego samego fragmentu N-końcową grupę trans-3-heksenoilową — zob. tesamorelina a sermorelina — a [CJC-1295 z DAC](https://peptidemedixeu.com/pl/products/cjc-1295-dac/) dodaje kowalencyjne sprzężenie z albuminą do tego samego podstawionego szkieletu. ### Schematy skojarzone dodają sekretagog Analogi GHRH i sekretagogi receptora greliny działają na różne receptory, dlatego tak często się je łączy. Oferujemy [ipamorelinę osobno](https://peptidemedixeu.com/pl/products/ipamorelin/) oraz współformułowane fiolki sermoreliny z ipamoreliną i CJC-1295 z ipamoreliną; nasz przegląd krajobrazu sekretagogów pokazuje, jak łączy się ta rodzina. ## Różnice w postępowaniu, rekonstytucji i przechowywaniu Oba podlegają standardowemu protokołowi: szczelnie zamknięte fiolki z liofilizatem przechowywane w stanie zamrożonym, przed nakłuciem korka doprowadzane do temperatury pokojowej, aby wilgoć nie kondensowała na zimnym proszku, rekonstytuowane przez kierowanie rozpuszczalnika po ściance fiolki, rozpuszczane bez wstrząsania i dzielone na porcje, aby roztwór nie był wielokrotnie zamrażany i rozmrażany. Sermorelina wymaga w ramach tego protokołu większej staranności, a powodem jest metionina. Utlenianie przyspieszają rozpuszczony tlen, światło i śladowe jony metali, dlatego roztwory sermoreliny najlepiej przygotowywać na świeżo, chronić przed światłem i nie pozostawiać w częściowo napełnionych probówkach, w których przestrzeń nad cieczą zawiera dużo tlenu. Deamidacja jest katalizowana zasadowo, więc warto też unikać długiego przechowywania sermoreliny w zasadowym buforze. Zmodyfikowany analog jest na wszystko to stosunkowo obojętny. Stężenie to obliczenie laboratoryjne, a nie zalecenie stosowania: fiolka 5 mg zrekonstytuowana 2 mL rozpuszczalnika daje 2.5 mg/mL, czyli 2,500 mcg/mL, więc 0.1 mL zawiera 250 mcg. Ponieważ masy obu związków różnią się tylko o 10 g/mol — około 0.3 procent — stężenia masowe i molowe są między nimi praktycznie zamienne, co wyjątkowo ułatwia porównanie z dopasowaniem molowym. Zob. nasz przewodnik po rekonstytucji i przewodnik po przechowywaniu. ## Czystość, tożsamość i weryfikacja COA Dla każdej fiolki należy poprosić o certyfikat przypisany do partii i potwierdzić czystość HPLC z [widocznym chromatogramem](https://peptidemedixeu.com/pl/blog/read-peptide-coa-like-chemist/), wynik spektrometrii mas zgodny z oczekiwaną masą — 3367.93 g/mol dla analogu i 3357.93 g/mol dla sermoreliny — oraz numer partii zgodny z fiolką. W przypadku sermoreliny należy szukać piku satelitarnego o 16 Da powyżej masy związku macierzystego, wskazującego na sulfotlenek metioniny, oraz przesunięcia o 1 Da wskazującego na deamidację; oba są częste w starszym materiale i żadnego nie widać w samym odsetku czystości. W przypadku analogu istotnym potwierdzeniem jest brak siarki we wzorze, co jednoznacznie odróżnia go od natywnego fragmentu. Nasz przewodnik po COA wyjaśnia, co powinien zawierać kompletny dokument. ## Kontekst regulacyjny Oba związki są dostarczane jako odczynniki badawcze wyłącznie do użytku laboratoryjnego. Modified GRF 1-29 nie ma nigdzie statusu zatwierdzonego. Sermorelina ma w Stanach Zjednoczonych historię leku na receptę związaną z wycofanym produktem farmaceutycznym; ten status dotyczy regulowanego produktu, a nie proszku o jakości badawczej. Szerszy kontekst przedstawia nasz przegląd badań nad wzrostem i wydolnością. ## Najczęstsze pytania ### Czym różni się CJC-1295 bez DAC od sermoreliny? Sermorelina to natywny, niezmodyfikowany amid GHRH(1-29). CJC-1295 bez DAC — poprawnie Modified GRF 1-29 — to ten sam 29-resztowy fragment z czterema podstawieniami w pozycjach 2, 8, 15 i 27, z których każde zamyka konkretną drogę degradacji. Oba działają na ten sam przysadkowy receptor GHRH. ### Dlaczego wzór sermoreliny zawiera siarkę, a wzór analogu nie? Ponieważ sermorelina zachowuje metioninę w pozycji 27, a analog ją zastępuje. Metionina jest resztą najbardziej podatną na utlenianie w przechowywanych peptydach — pod wpływem powietrza, światła i śladowych metali przekształca się w sulfotlenek ze wzrostem masy o 16 Da. Jej usunięcie eliminuje największe ryzyko związane z przechowywaniem cząsteczki. ### Który związek jest stabilniejszy w teście z surowicą? Zmodyfikowany analog, i to wyraźnie. Jego podstawienie w pozycji 2 blokuje dipeptydylopeptydazę-4, która w przeciwnym razie w ciągu kilku minut usuwa pierwsze dwie reszty natywnego GHRH i niszczy N-koniec niezbędny dla receptora. Sermorelina ulega mierzalnej degradacji podczas przedłużonej inkubacji w surowicy. ### Czy podstawienia zmieniają pobudzany receptor? Nie. Wszystkie cztery podstawienia mają na celu stabilność chemiczną, a nie zmianę interakcji z receptorem, i oba związki działają na przysadkowy receptor GHRH. Prace struktura–aktywność z użyciem tej pary badają, ile modyfikacji zniesie fragment GHRH, zanim zmieni się jego zachowanie, a nie czy różni się cel. ### Czy można stosować to samo stężenie molowe dla obu? Tak, łatwiej niż w przypadku większości par. Przy 3367.93 wobec 3357.93 g/mol różnica wynosi 10 g/mol, czyli około 0.3 procent, więc stężenia masowe i molowe są praktycznie zamienne. Ułatwia to przygotowanie porównania z dopasowaniem molowym. ### Na co zwrócić uwagę w certyfikacie analizy sermoreliny? Na pik satelitarny o 16 Da powyżej masy związku macierzystego, wskazujący na sulfotlenek metioniny, oraz na przesunięcie o 1 Da wskazujące na deamidację asparaginy. Oba są częste w starszym materiale, oba eluują w pobliżu piku macierzystego i żadnego nie da się wykryć na podstawie samego odsetka czystości. ### Czy sermorelina jest zatwierdzonym lekiem? Produkt z sermoreliną był dawniej wprowadzony do obrotu w Stanach Zjednoczonych jako lek na receptę, a następnie wycofany. Ten status dotyczy regulowanego produktu farmaceutycznego, a nie proszku o jakości badawczej. Dostarczany tu materiał jest odczynnikiem badawczym wyłącznie do użytku laboratoryjnego. ## Powiązane produkty - [Sermorelin](https://peptidemedixeu.com/pl/products/sermorelin/): od 38 € --- Wyłącznie do badań laboratoryjnych. Ta strona ma charakter informacji naukowej i edukacyjnej. Wymienione tu materiały są sprzedawane wyłącznie do badań laboratoryjnych in vitro prowadzonych przez wykwalifikowanych specjalistów — nie do stosowania u ludzi ani zwierząt — a żadna treść na tej stronie nie stanowi porady medycznej.