In vivo

In vivo oznacza „w żywym”: eksperymenty prowadzone w nienaruszonym organizmie, a nie w hodowli. W badaniach peptydów termin ten niemal zawsze oznacza prace na gryzoniach — myszach i szczurach — a modele danio pręgowanego, królika, psa i naczelnych innych niż człowiek pojawiają się na późniejszych etapach.

Co wnosi in vivo i co nadal je ogranicza

Badanie in vivo przywraca jednocześnie wszystkie procesy, które test komórkowy eliminuje: wchłanianie z miejsca podania, wiązanie z białkami osocza, dystrybucję tkankową, klirens wątrobowy i nerkowy, ekspozycję na peptydazy, rozpoznanie immunologiczne i homeostatyczne sprzężenie zwrotne. Peptyd wiążący receptor z powinowactwem nanomolarnym in vitro może nigdy nie dotrzeć do tego receptora u zwierzęcia i na tym etapie zatrzymuje się duża część programów peptydowych.

Interpretacja nadal wymaga ostrożności. Trafność modelu jest zwykle słabym punktem — indukowany model gryzoniowy tylko częściowo przypomina stan u człowieka, od którego wziął nazwę. Różnice międzygatunkowe w sekwencji receptora, tempie metabolizmu i profilu peptydaz przesuwają wyniki, a przeliczanie z gryzoni na człowieka nie jest prostą proporcją. Jakość badań bywa różna: randomizacja, zaślepienie i uzasadnienie liczebności próby są w literaturze peptydowej raportowane niekonsekwentnie.

Należy pamiętać o zasadzie obowiązującej w tym serwisie: wyniki in vivo opisuje się z podaniem gatunku i modelu i nigdy nie stanowią one podstawy do stwierdzeń dotyczących ludzi.

Powiązane terminy i materiały

przedkliniczny · badanie fazy 1/2/3 · reaktywność gatunkowa. Materiały referencyjne: wszystkie produkty badawcze.