Reaktywność gatunkowa

Reaktywność gatunkowa to pole karty katalogowej podające, formę celu z jakich gatunków rozpoznaje przeciwciało lub zestaw do oznaczeń — człowieka, myszy, szczura itd. Wynika bezpośrednio z sekwencji immunogenu: przeciwciało rozpoznaje epitop, a jeśli ten odcinek sekwencji jest zachowany między gatunkami, odczynnik zwykle reaguje krzyżowo.

Reaktywność testowana a przewidywana

To rozróżnienie jest głównym powodem, by uważnie czytać to pole. Reaktywność „testowana” oznacza, że dostawca sprawdził odczynnik na próbce danego gatunku w określonym zastosowaniu. Reaktywność „przewidywana” to wniosek z homologii sekwencji — często podawany wraz z procentem identyczności — i jest hipotezą, a nie danymi. Homologia zawodzi też asymetrycznie: pojedyncze podstawienie w krótkim epitopie liniowym może znieść wiązanie nawet przy 95% ogólnej identyczności, podczas gdy w pełni zachowany epitop może dawać reaktywność u gatunku, którego dostawca nigdy nie testował.

Są jeszcze dwie pułapki. Reaktywność może zależeć od zastosowania: przeciwciało może działać w western blot u szczura, ale nie w immunohistochemii, ponieważ epitopy zdenaturowane i natywne się różnią. Znaczenie ma też gatunek gospodarza — mysie przeciwciało monoklonalne użyte na tkance mysiej daje silne tło, chyba że zastosuje się system blokujący typu „mouse-on-mouse”. Ta sama logika konserwacji sekwencji dotyczy samych peptydów, których natywne sekwencje u gryzoni i ludzi często się różnią.

Powiązane terminy i materiały

poliklonalne a monoklonalne · ELISA · in vivo. Materiały referencyjne: przeciwciała, zestawy do oznaczeń.