Witamina C (kwas askorbinowy) – roztwór do wstrzykiwań

Pod względem biochemicznym jest reduktorem i kofaktorem. Oddaje elektrony rodzinie enzymów zależnych od żelaza i miedzi, utrzymując ich centra metaliczne w stanie zredukowanym — hydroksylazom prolilowym i lizylowym w dojrzewaniu kolagenu, beta-hydroksylazie dopaminy w syntezie katecholamin oraz dioksygenazom zależnym od 2-oksoglutaranu, do których należą enzymy TET i hydroksylazy prolilowe HIF. Ta ostatnia grupa wyjaśnia, dlaczego askorbinian tak często pojawia się w publikacjach dotyczących epigenetyki i sygnalizacji hipoksji.

Przy stężeniu 500 mg/mL fiolka 30 mL zawiera 15 g kwasu askorbinowego — stężenie znacznie wyższe, niż wymagają tego prace żywieniowe. Jest to zamierzone. Jednym z głównych zastosowań badawczych stężonego askorbinianu jest farmakologiczny model prooksydacyjny, w którym milimolowe stężenia zewnątrzkomórkowe, wraz z katalitycznie dostępnymi metalami przejściowymi, generują nadtlenek wodoru zamiast działać jako przeciwutleniacz — co jest odwrotnością zachowania obserwowanego przy poziomach fizjologicznych. Kwas askorbinowy jest słabym kwasem, więc pH roztworu jest korygowane, a znaczna część zawartości występuje w postaci anionu askorbinianowego. Problemem przez cały czas postępowania jest utlenianie: powietrze, światło, ciepło i zanieczyszczenie śladowymi ilościami metali przyspieszają je, a widocznym punktem końcowym jest wyraźne ciemnienie lub zmętnienie.