Sirtuina

Sirtuiny to rodzina siedmiu enzymów ssaczych, od SIRT1 do SIRT7, usuwających grupy acetylowe i inne grupy acylowe z reszt lizyny. Ich cecha definiująca ma charakter chemiczny: w przeciwieństwie do deacetylaz histonów klasy I/II wymagają NAD+ jako kosubstratu i zużywają jedną cząsteczkę NAD+ na każdą deacylację, uwalniając nikotynamid i 2'-O-acylo-ADP-rybozę. Ta stechiometria sprawia, że aktywność sirtuin jest bezpośrednio wrażliwa na komórkową dostępność NAD+.

Dlaczego sirtuiny są ważne

Każdy członek rodziny ma własny przedział komórkowy i zestaw substratów: SIRT1 oraz SIRT6/7 są w dużej mierze jądrowe i działają na histony oraz czynniki transkrypcyjne, w tym PGC-1alfa, p53 i FOXO; SIRT3, SIRT4 i SIRT5 znajdują się w mitochondriach, gdzie SIRT3 deacetyluje enzymy oksydacji kwasów tłuszczowych i łańcucha transportu elektronów; SIRT2 jest głównie cytoplazmatyczna i działa na tubulinę. To mechanistyczny pomost łączący prekursory NAD+, takie jak NMN, z transkrypcyjnymi i mitochondrialnymi punktami końcowymi opisywanymi w modelach starzenia.

Wyniki należy czytać ostrożnie. Wczesne doniesienia o wpływie Sir2 na długość życia drożdży i bezkręgowców zostały istotnie zrewidowane po próbach replikacji, a doniesienia, że resveratrol bezpośrednio aktywuje SIRT1, skomplikowały artefakty związane z fluoroforem użytym w teście. Współczesne prace opierają się na modelach genetycznych i dostępności NAD+, a nie na bezpośredniej aktywacji małymi cząsteczkami.

Powiązane terminy i materiały

AMPK · senolityk · przedkliniczny. Materiały referencyjne: NAD+, spermidyna, peptydy długowieczności. Dalsza lektura: peptydy w badaniach nad starzeniem się.