Inkretyna

Inkretyna to hormon pochodzenia jelitowego, który nasila wydzielanie insuliny stymulowane glukozą, gdy składniki pokarmowe docierają drogą doustną. Termin wywodzi się od efektu inkretynowego: doustne obciążenie glukozą wywołuje znacznie większą odpowiedź insulinową niż wlew dożylny dobrany tak, by dać taki sam przebieg glikemii. W prawidłowej fizjologii człowieka to jelitowe wzmocnienie odpowiada za mniej więcej połowę do dwóch trzecich odpowiedzi insulinowej na posiłek.

Dwie inkretyny

U ludzi definicję spełniają tylko dwa hormony. GIP jest uwalniany z komórek K dwunastnicy; GLP-1 z położonych dalej komórek L. Oba są ligandami GPCR klasy B, oba nasilają wydzielanie insuliny wyłącznie przy podwyższonym stężeniu glukozy — ta glukozozależność czyni biologię inkretyn atrakcyjną — i oba są rozcinane w ciągu minut przez dipeptydylopeptydazę-4 przy przedostatniej alaninie.

Dlaczego to ważne

Każdy zaprojektowany analog w tej kategorii istnieje po to, by pokonać „zegar” DPP-4. Podstawienie miejsca cięcia resztą Aib lub D-aminokwasem oraz dodanie łańcucha kwasu tłuszczowego wiążącego albuminę wydłuża okres półtrwania z minut do dni. Ustalenie, na który receptor inkretynowy działa peptyd badawczy i z jaką względną siłą, jest pierwszym pytaniem przy wyborze komparatora.

Powiązane terminy

agonista receptora GLP-1 · podwójny agonista · amylina. Przeglądaj GLP-1 i peptydy inkretynowe lub centrum tematyczne szlaku GLP-1 / inkretyn.