PEGylacja

PEGylacja to kowalencyjne przyłączenie jednego lub więcej łańcuchów glikolu polietylenowego do peptydu, zwykle do N-końcowej grupy aminowej, grupy aminowej łańcucha bocznego lizyny lub wprowadzonej grupy tiolowej cysteiny. Polimer otacza się dużą otoczką uporządkowanej wody, więc peptyd 3 kDa z PEG 5 kDa zachowuje się hydrodynamicznie jak białko o kilkakrotnie większej rzeczywistej masie cząsteczkowej. Podnosi to cząsteczkę powyżej progu filtracji kłębuszkowej i sterycznie osłania miejsca cięcia przed proteazami.

Dlaczego PEGylacja ma znaczenie w badaniach peptydów

Praktyczną konsekwencją jest dłuższy okres półtrwania w krążeniu. PEG-MGF to znany przykład z katalogu: niezmodyfikowany fragment mechanicznego czynnika wzrostu jest według prac na gryzoniach usuwany w ciągu minut, podczas gdy konstrukt PEGylowany utrzymuje się znacznie dłużej — dlatego obie formy bada się pod kątem różnych pytań, a nie jako zamienniki.

PEGylacja podważa też naiwne założenie dotyczące masy. Deklarowane miligramy produktu PEGylowanego obejmują polimer, więc zawartość peptydu w fiolce jest niższa niż w tej samej nominalnej masie materiału niezmodyfikowanego; wszelkie obliczenia molowe muszą uwzględniać masę koniugatu, a nie sekwencji macierzystej. PEG jest ponadto polidyspersyjny, więc widma mas pokazują rozkład pików zamiast jednego ostrego jonu, i z tym zastrzeżeniem należy czytać wartości czystości w certyfikacie analizy. Zob. omówienie PEG-MGF oraz artykuł o tym, po co istnieją DAC, PEG i acetylacja.

Powiązane terminy

DAC · analog · kolekcja peptydów IGF