Mazdutide

Jego wartość jako narzędzia badawczego wynika z tego naturalnego wzorca. Podczas gdy survodutide i retatrutide to zaprojektowane szkielety, mazdutide odwzorowuje równowagę receptorową, którą natura wbudowała już w oksyntomodulinę, co czyni go przydatnym do sprawdzania, czy proporcja podobna do oksyntomoduliny zachowuje się inaczej niż proporcja zaprojektowana. Badacze wykorzystują go w panelach siły działania mierzonej cyklicznym AMP, testach na hepatocytach i adipocytach oraz w pracach nad bilansem energetycznym u gryzoni, w których jednocześnie mierzy się wydatek energetyczny napędzany glukagonem i zmniejszenie pobierania pokarmu napędzane GLP-1.

Oksyntomodulina, będąca wzorcem, to 37-resztowy produkt proglukagonu: pełna sekwencja glukagonu przedłużona na C-końcu o ośmioresztowy zasadowy ogon. Naturalnie aktywuje zarówno receptor glukagonu, jak i GLP-1, ale jest usuwana w ciągu kilku minut, a mazdutide to stabilizowana wersja tego układu, z podstawieniami odpornymi na proteazy i łańcuchem bocznym lipidowym do odwracalnego wiązania z albuminą, skatalogowana pod numerem CAS 2259884-42-1 i występująca w literaturze jako IBI362 i LY3305677. Przy gromadzeniu piśmiennictwa warto wyszukiwać wszystkie trzy identyfikatory, ponieważ we wcześniejszych publikacjach dominują kody rozwojowe. Oferowane są fiolki 5 mg, 10 mg i 20 mg, rekonstytuowane w wodzie bakteriostatycznej lub w rozcieńczonych buforach zasadowych lub fosforanowych; liofilizat przechowuje się w −20 °C, a roztwory w 2–8 °C.