Receptor glukagonu

Receptor glukagonu (GCGR) to receptor sprzężony z białkiem G klasy B dla glukagonu, 29-aminokwasowego hormonu uwalnianego z komórek alfa trzustki. Najgęściej występuje na hepatocytach, w mniejszym stopniu w nerkach, tkance tłuszczowej, sercu i mózgu. Glukagon i GLP-1 pochodzą z proglukagonu, dlatego homologia sekwencji sprawia, że krzyżowo reagujące peptydy wieloreceptorowe są chemicznie wykonalne.

Opisywana sygnalizacja

Aktywacja GCGR przebiega przez białko Gs do cyklazy adenylanowej i cAMP, pobudzając wątrobową glikogenolizę i glukoneogenezę — klasyczną odpowiedź kontrregulacyjną na spadek stężenia glukozy we krwi. Poza uwalnianiem glukozy opublikowane prace opisują w modelach gryzoni nasilenie wątrobowej oksydacji kwasów tłuszczowych, zwiększenie wydatku energetycznego i zmniejszenie zawartości lipidów w wątrobie; stanowi to uzasadnienie włączania ramienia glukagonowego do metabolicznych peptydów badawczych zamiast jego unikania.

Dlaczego to ważne

Dodanie agonizmu GCGR do aktywności inkretynowej to idea projektowa podwójnych i potrójnych agonistów. Survodutide i mazdutide pobudzają GCGR obok GLP-1; retatrutide dodaje także GIP. Kompromis badany w literaturze polega na tym, że niezrównoważone działanie glukagonu podnosi stężenie glukozy, więc ramię inkretynowe musi je równoważyć — cząsteczki te definiują proporcje siły działania na poszczególne receptory, a nie tylko liczba receptorów.

Powiązane terminy

GIP · inkretyna. Zob. rodzinę badawczą glukagonu, Survodutide, Retatrutide oraz Survodutide vs Mazdutide.