GIP

GIP — glukozozależny polipeptyd insulinotropowy, historycznie żołądkowy polipeptyd hamujący — to 42-aminokwasowa inkretyna wydzielana przez komórki K dwunastnicy i proksymalnego odcinka jelita czczego w odpowiedzi na składniki pokarmowe, zwłaszcza tłuszcz i glukozę. Wraz z GLP-1 odpowiada za efekt inkretynowy, czyli obserwację, że glukoza podana doustnie wywołuje większą odpowiedź insulinową niż wlew dożylny dający takie samo stężenie glukozy we krwi.

Receptor i opisywana biologia

Receptor GIP to GPCR klasy B obecny na komórkach beta trzustki, adipocytach, w kościach oraz w obszarach ośrodkowego układu nerwowego. Opublikowane prace opisują glukozozależne nasilenie wydzielania insuliny, wpływ na gospodarkę lipidową i przepływ krwi w tkance tłuszczowej oraz ośrodkowe działanie na przyjmowanie pokarmu. Rola GIP w bilansie energetycznym jest rzeczywiście sporna — zarówno agonizm, jak i antagonizm receptora opisywano jako czynniki zmniejszające masę ciała w modelach gryzoni, a mechanizm pozostaje otwartym pytaniem badawczym. Podobnie jak GLP-1, natywny GIP jest szybko rozcinany przez DPP-4.

Dlaczego to ważne

GIP stanowi drugie ramię farmakologii podwójnego agonizmu inkretynowego. Tirzepatide to podwójny agonista GIP/GLP-1 zbudowany na szkielecie opartym na GIP, dlatego biologia receptora GIP przesunęła się z przypisu do centralnego tematu badań metabolicznych.

Powiązane terminy

potrójny agonista · agonista receptora GLP-1. Zob. rodzinę badawczą GIP, Tirzepatide oraz artykuł o tym, czym jest tirzepatide.