Słownik
Punkt izoelektryczny (pI)
pI to pH, przy którym peptyd nie ma ładunku wypadkowego — i przy którym jest najsłabiej rozpuszczalny. Jak z niego korzystać, gdy roztwór w fiolce jest mętny.
Punkt izoelektryczny (pI) to pH, przy którym ładunki dodatnie i ujemne peptydu równoważą się, a ładunek wypadkowy wynosi zero. Zależy od składu grup jonizowalnych: N-końcowej grupy aminowej, C-końcowej grupy karboksylowej oraz łańcuchów bocznych asparaginianu, glutaminianu, cysteiny, histydyny, lizyny, argininy i tyrozyny. Sekwencje zdominowane przez reszty zasadowe mają wysoki pI; sekwencje kwaśne — niski.
Dlaczego punkt izoelektryczny ma znaczenie w badaniach peptydów
Przy swoim pI peptyd nie wykazuje odpychania elektrostatycznego między cząsteczkami, więc osiąga minimum rozpuszczalności. Ten jeden fakt wyjaśnia znaczną część problemów z rekonstytucją: peptyd, który nie klaruje się w niemal obojętnym rozpuszczalniku, często ma pI bliski 7, a przesunięcie pH roztworu o jedną lub dwie jednostki przywraca rozpuszczalność. Wynika z tego praktyczna zasada — peptyd zasadowy należy zakwasić, kwaśny zalkalizować, i dopiero potem rozcieńczyć w buforze roboczym.
pI decyduje również o zachowaniu analitycznym. Określa migrację w ogniskowaniu izoelektrycznym i retencję w chromatografii jonowymiennej, a także oddziałuje z obecnym przeciwjonem, ponieważ formy TFA i octanowe zachowują się różnie. Zob. przewodnik o rozpuszczalności oraz przewodnik po rekonstytucji.
Powiązane terminy
hydrofilowy · lipofilowy · masa cząsteczkowa