Receptor greliny (GHS-R1a)

GHS-R1a to receptor sekretagogów hormonu wzrostu typu 1a — funkcjonalny receptor greliny i cel działania wszystkich GHRP. Jest to receptor sprzężony z białkiem G klasy A, eksprymowany na somatotrofach przysadki, w jądrze łukowatym podwzgórza oraz we włóknach aferentnych nerwu błędnego; sygnalizuje głównie przez białko Gq do fosfolipazy C i wewnątrzkomórkowego wapnia.

Dwie cechy warte uwagi

Po pierwsze, receptor wykazuje nietypowo wysoką aktywność konstytutywną — mniej więcej połowa jego maksymalnej sygnalizacji zachodzi bez związanego ligandu — co czyni odwrotny agonizm odrębną opcją farmakologiczną i utrudnia interpretację eksperymentów z antagonistami. Po drugie, jego endogenny ligand działa wyłącznie w formie acylowanej: grelina wymaga grupy oktanoilowej na Ser3, wprowadzanej przez O-acylotransferazę greliny, a deacylogrelina nie aktywuje GHS-R1a. Wariant splicingowy GHS-R1b jest skrócony, nie wiąże greliny i najprawdopodobniej moduluje transport wewnątrzkomórkowy formy 1a.

Dlaczego to ważne

Desensytyzacja receptora przy długotrwałym agonizmie jest praktycznym ograniczeniem w badaniach sekretagogów i powodem, dla którego rankingi siły działania ostrego — hexarelin najsilniejszy, ipamorelin najbardziej selektywny — nie przewidują odpowiedzi w dłuższych okresach badania.

Powiązane terminy

sekretagog hormonu wzrostu · GHRH. Zob. rodzinę badawczą greliny, Ipamorelin oraz porównanie Hexarelin vs Ipamorelin.